ΓΕΝΙΚΑ

Η δυσπλασία του ισχίου αποτελεί τη πιο συχνή μη τραυματική ορθοπαιδική πάθηση σε νεαρούς σκύλους.

Η πάθηση χαρακτηρίζεται από αρθρική χαλαρότητα (η κεφαλή του μηριαίου δεν εφαρμόζει αρμονικά στην κοτύλη), που έχει ως συνέπεια την ανώμαλη τριβή των αρθρικών επιφανειών και την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας διαφόρου βαρύτητας (Εικόνα 1).

Η ακριβής αιτιολογία παραμένει ασαφής.
Η πάθηση φαίνεται να αντικατοπτρίζει το συγκερασμό γονιδιακών χαρακτηριστικών και περιβαλλοντολογικών επιρροών.
Πιο συγκεκριμένα περιβαλλοντολογικοί παράγοντες βοηθούν στην εκδήλωση του φαινοτύπου γενετικά προδιατεθειμένων σκύλων στη δυσπλασία του ισχίου.

Η ασφαλής διάγνωση της πάθησης μπορεί να πραγματοποιηθεί από την ηλικία των 14-16 εβδομάδων σε μεσαίου και μεγάλου μεγέθους φυλές και από τις 18-20 εβδομάδες σε γιγαντόσωμες φυλές σκύλων. Η ορθοπαιδική εξέταση και η ακτινολογική απεικόνιση (στατική και δυναμική) συντελούν στην έγκαιρη και αξιόπιστη διάγνωση της δυσπλασίας του ισχίου. Ο έλεγχος δυσπλασίας σε φυλές με έντονη προδιάθεση αυτής, όπως Bernese Mountain Dog, Border Collie, Boxer, Cane Corso, Dogue de Bordeaux, Labrador Retriever, Golden Retriever, Neapolitan Mastiff, German Shepherd Dog, Rottweiler, St. Bernard, English Setter and Newfoundland θα πρέπει να αποτελεί διαδικασία ρουτίνας.

Σε περιστατικά ήπιας χαλαρότητας του ισχίου και συμπτωμάτων η αντιμετώπιση μπορεί να είναι συντηρητική. Σκύλοι, όμως που εμφανίζουν πιο έντονη αρθρική χαλαρότητα ή δευτερογενή οστεοαρθρίτιδα η θεραπεία τους είναι κατά κανόνα χειρουργική.

Οι τεχνικές αντιμετώπισης χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, σε αυτές που διορθώνουν την αρθρική χαλαρότητα (προφυλακτικές τεχνικές) και σε αυτές που θεραπεύουν τα δευτερογενή συμπτώματα της πάθησης. Τα βασικά κριτήρια επιλογής της ενδεδειγμένης θεραπευτικής λύσης αποτελούν η ηλικία του ασθενή, η παρουσία ή όχι δευτερογενών αλλοιώσεων καθώς και η βαρύτητα των συμπτωμάτων.

Στην κατηγορία των προφυλακτικών τεχνικών χρησιμοποιούμε την:

  • Ηβική συμφυσιόδεση: Σε νεαρούς σκύλου ηλικίας από 12-22 εβδομάδων με ήπια αρθρική χαλαρότητα
  • Τριπλή η διπλή οστεοτομή της πυέλου (TPO /DPO): Ενδείκνυται σε σκύλους ηλικίας 7 έως και 11 μηνών (TPO) με απουσία δευτερογενούς οστεοαρθρίτιδας (Εικόνα 2).

Οι παραπάνω τεχνικές αλλάζουν την ανατομία της πυέλου, ώστε η κοτύλη να “σκεπάσει” καλύτερα την κεφαλή του μηριαίου. Διορθώνοντας την αρθρική χαλαρότητα παρεμποδίζεται ο φαύλος κύκλος της ανώμαλης τριβής των αρθρικών χόνδρων καθώς και οι καταστροφικές συνέπειες αυτού για την άρθρωση.

Σε σκύλους με προχωρημένες δευτερογενείς αλλοιώσεις και έντονα συμπτώματα πόνου και χωλότητας οι θεραπευτικές επιλογές που επιστρατεύονται είναι:

  • Εκτομή κεφαλής και αυχένα του μηριαίου (FHNE) (Εικόνα 3):
  • Εφαρμόζεται σε μικρόσωμες κυρίως φυλές και στόχο έχει την κατάργηση της άρθρωσης και επομένως και των συμπτωμάτων. Αποτελεί και την επέμβαση εκλογής για την αντιμετώπιση περιστατικών άσηπτης νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου οστού (Legg-Calve-Perthes disease).
  • Ολική αρθροπλαστική ισχίου (THR): Αντικαθιστώντας την άρθρωση με ειδικά προθέματα αποκαθίσταται πλήρως η κινητικότητα της και συγχρόνως εξαλείφονται τα οποιαδήποτε συμπτώματα.

Επιλέγοντας την κατάλληλη τεχνική, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε περιστατικού, βελτιώνουμε την φυσική κινητικότητα του σκύλου και εξασφαλίζουμε καλύτερη ποιότητα ζωής.